Söylesem Tesiri Yok, Sussam Gönül Razı Değil!

“İTİBARDAN TASARRUF OLMAZ”

(Tasarruf; işçiden, çiftçiden, asgari ücretliden, emekliden, esnaftan mı olur acaba?)

İtibardan tasarruf olmaz diyerek, Ankara’ya 750 bin metrekarelik saray yaptıran asrın liderimiz, KKTC’ye de 600 bin metrekarelik itibar kazandırmak için talimat verdi, parayı Türkiye ödedi, TOKİ inşa etti, asrın liderimiz açtı.

Lefkoşa’ya dikilen sarayın, 250 kişilik yemek salonu, 400 kişilik resepsiyon salonu, 150 kişilik kafesi, 2 bin 500 kişilik camisi, bin kişilik konferans salonu, bin kişilik amfitiyatrosu, 200 küsur civarında odası, futbol sahası, voleybol sahası, basketbol sahası, tenis kortları, kaykay pisti, 450 bin metrekare bahçesi, yürüyüş ve bisiklet yolları var.
★
Lefkoşa’ya yaptırılan bu saray, padişah Abdülmecid tarafından yaptırılan Dolmabahçe Sarayı’nın üç katı büyüklüğünde… Gözünüzde biraz daha rahat kıyaslayın diye örnekliyorum, her gün 500 bin kişinin girip çıktığı, 66 sokağı, dört bin dükkanı olan Kapalıçarşı’nın yayıldığı alan 110 bin metrekare, Lefkoşa’daki sarayın arazisine ferah ferah beş tane Kapalıçarşı sığıyor.

Trump’ın dünyayı yönettiği Beyaz Saray, tenis kortu, bowling salonu, sineması, yüzme havuzu, bahçesi dahil, 55 bin metrekare, Lefkoşa’daki sarayın onda birinden küçük yani… İtibar öyle mi?

Kremlin Sarayı, 25 bin metrekare, Kızıl Meydan, 73 bin metrekare, Kremlin Sarayı’nın yanına Kızıl Meydan’ı ilave et, Lenin’in mozolesini de koy, Lefkoşa’daki sarayın arsasında hâlâ 500 bin metrekare boş yer kalıyor.

Buckingham Sarayı’nda kral oturuyor birader, 775 odası, 78 banyosu var, komple 77 bin metrekare… Veliaht prens William’la prenses Kate Middleton’ın yaşadığı Kensington Sarayı desen, alt tarafı 40 odası var, bizim Lefkoşa sarayının yanında anca müştemilat olur.

Fransa cumhurbaşkanlarının resmi ikametgah adresi Elysee Sarayı, 11 bin metrekare, Lefkoşa sarayının camisi bile -kapalı alan- altı bin metrekare, avlusundaki musalla taşını, abdest alınan şadırvanı, otoparkını filan hesap et, bizim sarayın sırf camisi bile Elysee Sarayı kadar.
★
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ndeki cumhurbaşkanlığı seçiminin en önemli sonucu nedir derseniz, bence bu… İtibar diye dikilen saraya itibar edilmedi.
★
Adalet sarayı, belediye sarayı, emniyet sarayı, kültür sarayı, nikah sarayı, simit sarayı, cumhurbaşkanlığı sarayı… Binayla itibar olsaydı, rahmetli Denktaş mücahit olacağına müteahhit olurdu.

Kaynak: Yılmaz ÖZDİL

YENİDEN MÜDAFA-İ HUKUK LAZIM GİBİ

Ne yalan söyleyeyim, ülkemin perişan edilmiş haline bakınca, acaba yeniden Müdafaa-i hukuk zamanı mı geldi diye sormadan edemedim. Ülke toprakları dahil, milli sınırlar içinde, milli ekonomi çökertilmiş, madenleri satılmış, maden sahaları, su kaynakları, tarım arazileri, ormanları, dağları gökyüzünden aşağı doğru bakıldığında derisi zorla yüzülmekte olan bir canlı gibi görülüyor.

Türkiye’nin derisini yüzen kapitalizm, emperyal ortaklarıyla, yaylalarımıza, obalarıma kadar geldi.

İktidar seyrediyor. Acımasızlara izin üstüne izin veriyor. Ortakları da sessiz.

Ne milliyetçisi milliyetçi gibi ne dindarı dindar gibi.

Devlet gücünü elinde bulunduranlardan bizi müdafaa edecek kim var?

Hukukumuzu kim savunacak?

Anadolu’nun postu soyuluyor, damarları canlı canlı kesiliyor, kalbine doğru hançer acımasızca battıkça batıyor ve haykıranların sesini duyan yok.

Millet ağlıyor efendiler, millet.

Milletin hukukunu kim savunacak?

Mahkemeler mi?

Verdiği kararları dinletemeyen mahkemeler artık umut vermiyor.

Devlet, iktidar partisinin eline geçti. Topluca hepimizin olmaktan gittikçe uzaklaşır. Kanun koyucular, milletvekili olsalar da aslında iktidar vekili olarak çalışıyor.

Güzelim koylar, verdiği huzura, insan bakışan kattığı güzelliğe doyamayacağınız deniz manzaraları, şirketlerin, hatırlı kişilerin zekine ya da çıkarına kurban ediliyor.

Milletin olanı millete sormadan, hukuk dahi dinlemeden sahipleniyorlar.

Halk, her geçen gün yoksullaştırılıyor. Ülkenin milli sermayesi, ihalelerle, vergi indirimleriyle, hatta vergi iadeleriyle, Ak sermayedarlara aktarılıyor. Yeni kapitalist yeni üst tabaka, alt sınıf ve tabakalara üstten bakıyor.

Dünyevileşmek yerine uhrevileşmek iddiasında olan tarikatlar bile yeni kapitalist üst sınıfın arasında yerini aldı. Çakarlı arabalarla gezip, lüks mekanlarda kahve yudumluyor. Hastaneleri, ticari şirketleri var.

Tasavvuf, dibe vurdu.

Salt iddiadan ibaret kaldı.

Halbuki, bu geçici dünyada ne zulme ne insanın kalbini kırmaya, hatta küçücük karıncanın bile yolunu kesmeye gerek yoktu.

Bir hırka bir lokma yeterdi. Yumuşak bir ses, kalbe dokunan cümleler olmalıydı. Fanus kırıldı azizim.

Derviş artık bizim bildiğimiz derviş olmaktan çıktı. Biz istiyoruz ki, Ahi Evran gibi, milli olsun ve dahi ölçüye uysun, milletin hakkını millete teslim etsin.

Artık, Moğol’a biat eden hoca tipi var.

Ahi ocağı gibi devlet kuran erdemliler yok.

Kısaca milletin hakkını ve hukukunu savunan kültür yok edildi.

Şimdi kim padişaha hakikati söyleyecek?

O cesur pir kimdir?

Hiç kimsedir.

Bakın.

Bu millet, kaç yıldır adalet arıyor.

Hem de kimden arıyor ve bekliyor biliyor musunuz? Dini, diyaneti bilen, elinde kapı gibi imam hatip, ilahiyat diploması olan devlet yöneticilerinden arıyor. Karşılığında ne buluyor derseniz, Silivri’ye bakın derim.

Siyaset, yönünü çoktan kayıp etmiş, iftira üretim merkezine dönüşmüş durumda. Onların medyası tarihe, asla düzeltemeyecekleri, ibretlik kalın çizgili izler bırakıyor.

Alıntı: Ahmet Gürsoy