Söylesem Tesiri Yok, Sussam Gönül Razı Değil!

Genç Cumhuriyet’in gururu 4 denizaltıdan biriydi Atılay. Adını Mustafa Kemal Atatürk koydu. 39 denizciyle son kez daldığında tarih 14 Temmuz 1942’ydi. Çanakkale boğazında yaşanan facianın üzerinden 78 yıl geçti. Saygı ve rahmetle anıyoruz.

Binbaşı Sadi GÜRCAN komutası altında dalışta iken batan ATILAY faciasında 37 denizcimiz 14 Temmuz 1942’de şehit olmuştur.

İsim babasının Atatürk olduğu Atılay denizaltı gemimiz İstanbul Taşkızak tersanesinde inşa edilmiş 80 metre boyunda 52 personelli bir denizaltıdır.Atatürk’ün kendi el yazısı ile yapılacak gemilere Atılay, Saldıray, Batıray, Yıldıray adı verilmesini isteyen direktifi Deniz Müzesinde teşhir edilmese bile saklanıyordur.

Yeni cihazların kontrolü maksadıyla Donanma Komutanlığından istenen gemi 14 Temmuz 1942 günü saat 07.30 sularında Çanakkale’ye gelip demirlemiştir. Saat 8.00-9.00 arası yapılan brifingde tecrübelerin nasıl yapılacağı hakkında bilgi alış verişinde bulunulmuştur. Saat 14.30’da Çanakkale Norto koyunda dalmış ve boğazdan çıkmış bir daha dönmemiştir. Geminin dönmeyişi üzerine deniz komutanı ile ihbar istasyonu komutanı tarafından 3 ve 5 numaralı motorlarla arama yapılmıştır. Saat 20.30’da Atılay’ın battı şamandırası bulunmuştur. İhbar istasyonu komutanı Fatih KARAYEL telefonla irtibat kuramamıştır.

1. Atılay akıntı sebebi ile mayınlı sahaya girmiştir.
2. Antenli mayınlardan bir veya ikisinin patlaması sebebiyle büyük yara ve yaralar açılmış ve gemi su dolmuş, personelin kaybı ile sevk ve idareden mahrum kalmıştır.
3. 80 metre derinlikte oluşu nedeni ile geminin ve gerekse mürettebatın kurtarılmasına olanak bulunamamıştır.

Hamiyet YÜCESES’in kocası Fethi YÜCESES Atılay denizatlı gemisinde başçavuş olarak görev yapıyordu. Bu kazadan sonra Hamiyet YÜCESES “ Gitti de gelmeyiverdi ” şarkısını okumuş ve meşhur olmuştur.
Ruhları şad olsun.

“RABLER EDİNMEYİN!”

“Ey Yahudiler ve Hristiyanlar! Bizim ve sizin aranızda aynı olan bir gerçeğe gelin: Yalnız Allah’a tapalım, O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım, birbirimizi Allah’ın berisinden rabler edinmeyelim.” (Âli İmran, 64)

Bütün tefsir ve hadis kaynaklarının ortak beyanına göre bu ayetin inişi üzerine Peygamberimize, “İnsanları Rabler edinmek nasıl olur?” diye sormuşlardı. Cevap üzerinde durduğumuz konu bakımından devrimdir:

“İnsanları rab edinmek, din adamlarının sözlerini Allah’ın sözleri gibi kabul etmekle vücut bulur.”

Bu ayetin indiği sırada Müslüman olmuş Hristiyanlardan biri, Hz. Peygamber’in yukarıdaki yorumu üzerine itirazda bulunarak şöyle diyor: “Biz o din adamlarını nasıl rab edinmiş oluruz? Bir onlara ibadet etmiyorduk.”

Hz. Peygamber’in cevabı, şirk bahsinin en hayati noktalarından birini aydınlatıyor.

“Onlar size bir takım şeyleri helal, bir takım şeyleri de haram ediyordu, siz de buna uyuyordunuz, değil mi?”

Soruyu soran kişi:  “Evet, öyle yapıyorduk” deyince Hz. Peygamber son noktayı koyuyor:

“İşte, onların o yaptığı ve sizin o kabulünüz şirkin ta kendisidir ve benim anlatmak istediğimde odur.”

Kaynak: Deizm (232-233) Yaşar Nuri Öztürk

(Bazılarını rab edinmek: Peygamberimiz ’in buyurduğu gibi, Allah’ın emir ve yasakları varken, bunlara aykırı emirler veren kişinin emirlerini emir, yasaklarını yasak sayarak hükümlerini kabullenmek ve isteyerek/gönülden onlara itaat etmek, onları rab kabul etmektir.) [bk. 9/31; 3/83 ve açıklaması]