Söylesem Tesiri Yok, Sussam Gönül Razı Değil!

PKK, SİLAH MI BIRAKTI?

Günlerden 11 Temmuz, yıl 2025…

Yazın bir kenara…

PKK terör örgütünün sembolik “silah bırakma” töreni…

1978’de kurulan PKK, 47 yıl sonra “silah bırakıyor ve kendini dağıtıyor”(!)

Öyle sunuldu…

30 PKK’lı silahlarını yaktı.

PKK, varoluş amacını dört aşamalı bir stratejiye dayandırır:

Birinci aşama, kültürel ve sosyal bazı hakların alınması.

İkinci aşama, özerk veya federasyon tipi bir yönetim sisteminin oluşturulması.

Üçüncü aşama, Türkiye’de sözde Kuzey Kürdistan’ın kurulması.

Dördüncü aşamada ise, Türkiye, İran, Irak ve Suriye’nin bir bölümünü içine alacak, Bağımsız ve Birleşik Kürdistan Devleti.

9 Temmuz 2025’te, terörist başı Öcalan’ın videolu bir mesajı yayımlandı.

Mesajda:

“Varlık inkarına dayalı ve ayrı devlet amaçlı PKK hareketi ve dayandığı ulusal kurtuluş savaş stratejisine son verilmiştir. Varlık tanınmış, dolayısıyla ana amaç gerçekleşmiştir. Miadını doldurma bu anlamdadır…”

Ne diyor, terörist başı: “Birinci aşama tamamlanmış, hedefe ulaşılmıştır.”

Yani…

“Varlığımız tanınmış ve sıra, özerk/federasyon tipi bir yönetim sisteminin oluşturulmasına gelmiştir” diyor.

Terörist başı devam ediyor:

“Yapılan, silahlı mücadele aşamasından, demokratik siyaset ve hukuk aşamasına gönüllüce geçiştir. Bu bir kayıp değil, tarihi bir kazanım olarak değerlendirilmek durumundadır…”

Yani, “tarihi bir başarı elde ettik, şimdi sıra demokratik ve hukuk sürecinde…” diyor.

Özetle, terörist başı diyor ki:

Stratejimizin birinci aşaması, zaferle sonuçlandı.

Stratejimizin ikinci ve üçüncü aşamasına, federal bir yapıyı kurma dönemine geçtik.

Gelelim asıl konuya…

PKK gerçekten silah bıraktı mı?

Bakalım…

17 Mayıs 2005…

Terörist başı Öcalan tarafından, Kürdistan Topluluklar Birliği (KCK) çatı örgütü kurulur.

KCK bünyesinde; Türkiye’de PKK, Suriye’de PYD/YPG, İran’da PJAK ve Irak’ta PÇDK yer alır.

KCK Sözleşmesi’nde, “Türkiye, Suriye, İran ve Irak’ta Birleşik bir Kürdistan devleti kurulacağı” belirtilir.

Peki…

Terörist başına bağlı…

Bugün kulağa hoş gelsin diye SDG (Suriye Demokratik Gücü) olan, Suriye’deki PKK/YPG silah bırakıyor mu? Hayır…

Kuzey Irak’ta olduğu gibi, Suriye’de özerk/federal bir devlet olma yolunda hızla ilerliyor.

ABD bu amaçla, 2026 yılı savunma bütçesinde PKK/YPG’ye 130 milyon dolar ayırdı.

ABD, o kadar saf ki…

Silah bırakacak bir örgüte, hem de 2026 yılında 130 milyon dolar verecek kadar saf…

Terörist başına bağlı…

İran’daki PKK/PJAK silah bırakıyor mu? Hayır…

İran’da, rejim değişikliği için kullanılacak.

Bazı PKK’lıların, silahlarıyla birlikte PJAK’a geçtiğine ilişkin haberler de var.

Özetin özeti şu: Terörist başına bağlı dört yapıdan, sadece PKK silah bırakıyor (!)

Geldik, asıl soruya…

PKK, gerçekten silah bırakıyor mu?

11 Temmuz 2025’te, 30 teröristin sembolik silah yakma töreninde…

PKK elebaşı Bese Hozat ne dedi?

“Demokratik entegrasyon yasalarının çıkarılması temelinde, sizlerin huzurunda silahlarımızı özgür irademizle bırakıyoruz.”

Vurgu yaptığı, “Demokratik entegrasyon yasaları” ne demek?

Anayasa’da vatandaşlık tanımının, resmi dilin ve benzer yasaların değiştirilmesi…

Ulus ve üniter devlet yapısının ortadan kaldırılması.

Yani, Türkiye’de özerk ya da federal bir yapının kurulması.

Terörist başı, asıl mücadele alanının Suriye olduğunu tee 2013’te söyler.

Ve PKK gücünün, Suriye’deki YPG’ye aktarılması talimatını verir.

PKK da, önemli silahlarını teröristlerle birlikte, zaten Suriye’deki YPG’ye aktardı, aktarıyor.

Mesela…

PKK, araca monte ettiği silahları da araçlarıyla teslim edecek mi?

Önemli ABD yapımı silahları nerede?

Gelişmiş tanksavar silahlarını da verecek mi?

Ağır silahları yakacak mı?

Yoksa, bunları Suriye’deki YPG’ye mi kaydırdı?

PKK’nın sembolik silah yakma gösterisi telaşı sürerken, çok önemli bir gelişme oldu.

9 Temmuz 2025’te, Suriye lideri El Şara ile PKK/YPG komutanı Mazlum Abdi Şam’da görüştüler.

Hem de heyetleriyle birlikte.

İki ayrı devlet gibi…

Görüşme, ABD Suriye Özel Temsilcisi Barrack ve Fransa gözetiminde yapıldı.

Barrack, ABD projesini ilmek ilmek işliyor.

PKK/YPG’nin özerkliğini gerçekleştirme yolunda, başarılı adımlar atıyor.

ABD’nin, İran’da işi bitmedi.

PKK’nın İran kolu PJAK’a ihtiyacı var.

ABD Başkan yardımcısı Biden, 2015’te Barzani’ye ne demişti?

“İkimizin de ömrü, Kürdistan’ın bağımsızlığını kendi gözlerimizle görmeye yetecek.”

Şimdi…

Önce, “Meclis Komisyonu”yla “Terörsüz Türkiye” süreci meşru zemine çekilecek.

Ardından, “ulus” ve “üniter” devlet yapısının ortadan kaldırılması adımları atılacak.

İşte…

PKK terör örgütünü şımartan, bir medya ve bir kısım siyasi aktörün bayram coşkusu budur.

Ve bu coşku, terörle mücadele tarihinde bir ilktir…

Ve sadece, “Yeni Türkiye’ye özgüdür.

“100 yıldır devlet olmamız engellendi” diyen SEVR sevdalıları ile “Cumhuriyet’in 1923’te açılan bir parantez” olduğunu söyleyenlerin bayram sevincidir, yaşanan…

Hem de…

PKK ile mücadelede, 15 bin kahraman şehit ve 30 bin kahraman gazinin gözü önünde…

Tarih kaydeder…

Alıntı: Naim Babüroğlu

12 Temmuz 2025

DEM’LİKÇİLER, DEVLET İÇİNDE DEVLET YOLUNDA…

DEM’likçiler, devlet içinde devlet olmak için hemen harekete geçtiler. Diyarbakır’da Belediye Başkanlığı DEM’likçilerde. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi’nin X hesabından hayırlı olsun notunu etnisite diliyle yazdılar. İlk icraatları da esnaf dükkân tabelalarını “Kürtçe” yazarsa, vergi indirimi uygulaması. Belediye başkanı seçilen eş başlardan dişi olanı “Kürtçe isimleri tercih edecek olan işletme sahiplerine vergi indirimi uygulayacağız.” diye yazmış X hesabından.

İlmî çalışmalarda etnisite üzerine istediğiniz gibi araştırma yapabilirsiniz. Dilinin geliştirilmesini bile isteyebilir, gerekli argümanları kullanabilirsiniz. (Bu meseleyi sonra PKK/HDP’den milletvekili seçilen rahmetli Prof. Dr. Kadri Yıldırım’la tartışmıştık, demeyeyim de fikir alışverişimiz olmuştu. Kadri Yıldırım, milletvekilliği sırasında HHDP/PKK’nın içyüzünü görmüş ve onlardan koptu. Sonra beni aradı, görüşüp konuşacaktık. Ne yazık ki vefat haberini aldım. Onun üniversitede etnisite dili üzerinde ayrıntılı çalışmaları vardır.)

Diyarbakır sanki ayrı bir ülkenin başşehri gibi, belediye binasının üzerinde de “etnisite” diliyle büyükşehir belediyesi yazılı. (Bu yazı da Ak Parti iktidarının eseri.)

Her taviz yeni tavizleri getiriyor.

Tavizlere karşı ilk ses Saray iktidarından mı yoksa CHP’den mi çıkması lâzım? CHP’liler hani diyorlar ya biz Atatürk’ün partisiyiz…

Mustafa Kemal Atatürk, ayırıcı değil, birleştiriciydi. Etnisitelerin aynı çatı altında yoğrulması hedefiydi.

Asabiyet öne çıkarılınca ister istemez, tartışmalar da başlar. Belli sınırlar içinde birlikte yaşayan, yaşamak mecburiyetinde olan kitleler, birbirleriyle de ister istemez kaynaşırlar. Beka için kaynaşma şarttır. Hadi ayrışalım, ayrı yaşayalım, ayrı mahalleler, ayrı köyler, ayrı şehirler kuralım… Kim ne kazanacak?

“Türk” Türk ise, etnisiteler de kendi aidiyetlerini öne çıkarırlar, denebilir. “Türk” aynı sınırlar içinde yaşayan herkesi ifade eder. Mustafa Kemal de “… Türk olana” demiyor, “…Türk’üm diyene” diyor.

Türkiye’de etnisiteden bahsedilirken verilen rakamlar değişik. (Şimdi buna girmeyeceğim. Sonra ele alacağım.)

Her etnisitede, kişinin özelinde elbette asabiyeti kendisi için iftihar vesilesidir. Herkes bunu kabul etmek mecburiyetindedir. Ama bütüncülük içinde ayrıksı hareket, ayrışmaya yol açma, ancak ve ancak “düşman”ı sevindirir.

AKP geçmişte denedi. PKK’yla anlaşacak, istediklerinden bir şeyler verecek, sonra onlar susacak, devlet yürüyecekti.

Başından beri tecrübeyle sabit. Hiçbir parti tavizle, ayrıkçıları durduramadı.

Öncesinde ANAP’ın kurucusu, başbakan, cumhurbaşkanı Turgut Özal, PKK’ya yanaştı. “Yanaşma”yla meseleyi halledeceğini sandı; fena hâlde yanıldı. (Turgut Özal döneminin baş misafirleri PKK’yı besleyen Celal Talabanî ve Mesud Barzanî idi. İkisine de ABD’nin telkiniyle kırmızı pasaport verildi. (“İmralı’daki Konuk” kitabımızda, Celal Talabanî’nin Turgut Özal ve Süleyman Demirel’le ilişkilerini kendi ağzından ayrıntılı verdik.) O dönemde de gerçekleri haykırdım, çok ağır yazılar yazdım.

SHP’nin başındaki Erdal İnönü bunları denedi. O zamanki PKK’nın legal kuruluşu HEP’liler 22 kişiyi TBMM’ye soktu. Netice? Hüsran. HEP, kapandı, birçok milletvekili hapsi boyladı. SHP tepetaklak gitti.

2010’lu yılların başında da “çözüm” diyerek PKK’ya yine yol açıldı. Nevruzlarda Abdullah Öcalan’ın mektupları okutuldu. Dolmabahçe Sarayı’nda mutabakat metni imzalandı. PKK’nın talep tetiği bölgelerde valilere, PKK ne yaparsa yapsın dokunmayın, dendi. Sonu yine hüsran. Örülen “özerklik” duvarlarını yıkmak, kazılan savunma hendeklerini aşmak için bine yakın şehit verdik.

A. Öcalan’ın istediği bütün talepler kabul edildi. Sen verdikçe o istedi. Eş başkanlık bile A. Öcalan’ın emrivakisiydi. Sol/komünistlerle iş birliği yapan bir parti, ülkeyi parçalamak için bütün kapıları zorluyor. Maalesef Atatürk’ün partisiyiz diyenler, ortaya çıkıp yıkıcılara karşı kesin bir dil kullanmıyorlar, kullanamıyorlar. Hâlbuki hepimizi kucaklayan kubbe yıkılırsa, ilk altında kalacaklar da kendileri. Halkımız asla bunları affetmez.

“Çözüm/Çözülme” döneminde PKK/HDP milletvekilleri Abdullah Öcalan’dan akıl alıp gelsinler diye İmralı’ya gönderilmişlerdi. Eş başkanlığı Abdullah Öcalan’ın kendi dilinden okuyalım, gerçekleri görelim, varılacak yeri görelim:

“A. Öcalan: … Bu kadın kotası yanlış kavranıyor. Burjuva kapitalistleri gibi ifade ediliyor. Biz eşbaşkanlık sistemini getiriyoruz. Artık kota anlamsızdır. Çünkü tam eşitliği sağlamış oluyoruz. Eşbaşkanlık hızla hayata geçirilmeli. Eşbaşkanlık kadın ve erkek özgürlüğünü muazzam çözen bir şey. Bunu anlamanız lazım. Başbakan bile bunu yasallaştırdı (Tam bu sırada Sırrı’ya dönerek kahkaha atmaya başladı). Sayın Süreyya, siz bunu televizyonda çok iyi anlattınız. Onlar eşbaşkan deyince bir başka erkek aramaya başlıyorlar. (Yine kahkahayla gülmeye devam etti) Yahu hiç öyle olur mu? Haşa, homoseksüel birliktelik gibi olur bu. Bu sistemi doğru işletmek lazım. Türkiye’ye muazzam bir katkı sağlar ve adaylık sorunlarını da çözer. Yani artık elimizde muazzam bir anahtar olmuş oluyor. Bununla adaylıktan kaynaklı her sorunu çözeriz. (9 Kasım 2013)” (İmralı Notları, s. 172)

Hâlbuki Danıştay, eş başkanlık sistemini hukuka aykırı bulmuş, 2016’da, Van’da idare mahkemesinin eşbaşkanlıkla ilgili verdiği yürütmeyi durdurma kararına yapılan itirazı reddetmiş ve kararı onamıştı.

Hukukçu Prof. Dr. Ersan Şen de 9 Şubat 2024’te X hesabında, eş başkanlığın Anayasa’ya aykırılığını delillerle ortaya koyuyor.

Ak Parti’nin günahı o kadar çok ki… DEM Parti, Ak Parti’nin de gerilediği şu zamanda, ne kaparsak kâr hesabıyla yürüyecek, devlet içinde devlet gibi hareket edecek.

CHP şimdi birinci parti. Ülke bütünlüğü mesuliyeti CHP’nin omuzlarında. DEM’e verilecek her taviz, yıkıma giden yola taş döşemektir.

Alıntı: https://www.yenicaggazetesi.com.tr/demlikciler-devlet-icinde-devlet-yolunda-786383h.htm

“14 Temmuz 1959 tarihinde Türkmenler, Cumhuriyetin ilanının birinci yıl dönümü için bayram hazırlığı yapmış ve kutlama töreninin yapılmasını bekliyorlardı. Tüm Türkmenler, bürokrat ve meslek sendikaları mensuplarından oluşan doktorlar, avukatlar, öğretmenler, memurlar ve işçiler, hazırlık komitesinin düzenlediği resmî geçide katılacaktı.

Türkmenler bayram sevinci içerisinde türküler söylüyor, millî oyunlar oynuyordu. Saat 19.00’da resmî geçidin başlamasıyla resmi ve sivil komünist gruplar slogan atmaya başladı ve otomatik silahlar art arda ateşlenmeye başladı.

Silahsız ve sadece cumhuriyetin ilanının birinci yıl dönümünü kutlamaya çıkmış bulunan Türkmenler, otomatik silahların taraması ile dağılmaya başladı. Kadınlar, çocuklar panik içinde koşuşmaya ve şaşkınlık içinde sığınacak yer aramaya koyuldu.

3 gün 3 gece süren ve tarihe “Kerkük Katliamı” olarak geçen soykırım başlamış oldu. Halkın panik içinde köşe bucak saklanmaya çalışması üzerine, 2. Tümen Komutanlığı’nın emriyle sokağa çıkma yasağı ilan edildi. Ancak çok geçmeden, bu yasağın sadece Türkmenler için ilan edilmiş olduğu anlaşıldı.

Daha sonra Türkmenler kurulan sözde halk mahkemelerinde, beş-on dakika içinde yargılanarak, kurşuna dizildiler. Ordu, polis ve sivil teşkilâtlar ile komünist partinin üyeleri el ele vererek, evlere baskınlar yaptılar ve yüzlerce Türkmen’i tutukladılar. Bir kısmını barakalara doldurarak katlettiler. Evlerinden alınan bazı Türkmen liderleri, ailelerinin gözleri önünde makineli tüfeklerle şehit edildiler. Daha sonra ayaklarına ipler takılarak, motorlu araçlarla cesetlerini sokak sokak sürüklediler.

Ölenlerin yanı sıra, binlerce Türkmen, çeşitli biçimde yaralanmıştı. Bu vahşeti gören bazı kişiler, aklını kaybederek çıldırdı. Korku ve dehşet yüzünden bazı hamile kadınlar da çocuklarını düşürdü. Hastanelerde yaralılardan yer kalmadı.
İnsanlık tarihinde benzeri görülmemiş bu kanlı olayların duyulması, bütün Irak’ta büyük yankı uyandırdı ve şok etkisi yarattı. Irak’ın dışında duyulan bu soykırım haberi, dış basında da geniş biçimde yer aldı.

Ve geride kalan Türkmenler, kalbi kırılmış, gururu incinmiş, yalnız ve kimsesiz bir millet olduklarını hissettiler. Anavatana kırılmış ama Türklüğe iman ve inancı bir kat daha artmış ve her şeyi kendisinin yapmak mecburiyetinde olduğunu kesinlikle anlamışlardı.

Kerkük Katliamı’nın yıl dönümünde şehit edilen tüm soydaşlarımızı rahmet ve dua ile anıyoruz.”