“BİZİM ATALARIMIZIN HAYAL ETTİĞİ LİDER.”
Amerika’da bir benzin istasyonunda kısa bir mola vermiştim. Arabama doğru yürürken, bir kamyonetin yanımda yavaşça durduğunu fark ettim. Kapı açıldı, yaşça büyük, sonradan 72 olduğunu öğreneceğim bir adam araçtan indi.
Üzerindeki tişört gözümden kaçmadı. Atatürk’ün resmi vardı ama bu beni daha da şaşırtan bir şey oldu. Bu adam bir Apache Kızılderilisiydi,
Nevada’dan gelmiş bir Amerikalı. Dayanamadım, yanına yaklaşıp sordum: “Neden böyle bir tişört giyiyorsun? Bu tişörtün üzerinde kim olduğunu biliyor musun?”
Sanki uzun bir hikâye anlatacak sandım. Ama öyle olmadı. Duru, sade bir cevap verdi. “Kim olduğunu biliyorum ama adını tam telaffuz edemiyorum…”
Atatürk demek istedi ama diyemedi. Hafif bir tebessümle tekrar sordum: “Daha adını bile söyleyemiyorsun, nasıl oluyor da bu tişörtü giyiyorsun?”
İşte o anda hikâyenin yönü değişti. Adam derin bir nefes aldı: “Ben çocukken annemle babamdan bu adamın adını duyardım.”
Yaşını söyleyince daha da etkilendim: 72 yaşında. Demek ki anne babası Atatürk’ü 1930’larda, 40’larda duymuş olmalıydı.
Merak ettim, çünkü onun söyleyeceğinden çok anne babasının gözünden Atatürk’ün nasıl göründüğünü öğrenmek istedim.
“Peki annenle baban ne derdi bu adam hakkında?” dedim.
Gözlerinde bir anlığına derin bir saygı belirdi: “Annem ve babam derdi ki: ‘Bizim tek eksiğimiz böyle bir liderdi. Özgürlüğümüzü kazanabilmemiz için.’”
Sonra ekledi: “Özgürlük bizim için her şeydir. Atalarımızın hep hayalini kurduğu şey buydu.” Devam etti: “Yıllar önce San Francisco’ya gitmiştim. İnsanlar her yerde tişört satıyordu.
Bu tişörtü gördüğüm anda annemle babam geldi aklıma… Onların hep saygıyla andığı o lider… O yüzden hiç düşünmeden aldım.”
Bu adam bizim tarihimiz hakkında fazla bir şey bilmiyordu belki… Ama bildiği tek bir şey vardı:
“Bu adam halkını özgürlüğe kavuşturmuş bir liderdi… Bizim atalarımızın hayal ettiği lider.”
Fotoğraf çekmek için izin istedim:
“Resmini çekebilir miyim? Çünkü ülkeme, insanlarıma göstermek isterim.”
Gülümsedi ve “Sen Atatürk’ün ülkesindensin…
Elbette çekebilirsin.” O an içimden şu geçti: Bizler çoğu zaman neye sahip olduğumuzu göremiyoruz.
Ama dünya görüyor.
Dünya biliyor.
Dünya saygı duyuyor.
Alıntı: Muhtar Alemdar
