Söylesem Tesiri Yok, Sussam Gönül Razı Değil!

11 TEMMUZ 1995 BU TARİHİ “UNUTMA, UNUTTURMA”

TARİHİN EN KANLI KATLİAMI SREBRENİSTA (Boşnakların katledilmesi jenosid’e uğraması)

Ruhları şad, MEKANLARI CENNET OLSUN.

“Ne yaparsanız yapın ama soykırımı unutmayın!”

Çünkü, unutulan soykırım tekrarlanır.

Batı hiçbir zaman uygar olmamıştır ve bugünkü refahı, devam edegelen sömürgeciliği; döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur.”

Aliya İzzetbegoviç

LAVİNİA ÇİÇEĞİ VE MAVİ KELEBEĞİN DANSI.

Roma İmparatorluğu’nun baş kumandanı Titus Andronicus’un kızıydı Lavinia.

Dünyalar güzeliydi.

Babasının aksine hayat doluydu.

Öldürmeyi değil, yaşatmayı severdi.

İyi kalpliydi, yardımseverdi, merhametliydi.

Titus’un savaşta olduğu bir gün, düşmanları Tamora’nın iki oğlu tarafından tecavüze uğradı.

Haber Roma’ya tez yayıldı.

Titus savaştan döndükten sonra kızını kendi elleriyle öldürdü.

Şehrin uzağında bir tepeye gömdü.

Aylar sonra mezarının üzerinde bir çiçek çıktı.

O çiçeğe de Lavinia dediler.

Ölüm çiçeği demekti.

Ya da Misk çiçeği. Bazı yörelerde yavşan otudur adı.

*   *   *

Her çiçek bir kelebektir aslında.

Kelebeği yaşatan çiçektir.

Çiçeği çoğaltan da kelebek.

Çiçeksiz yerde kelebek olmaz.

Kelebeksiz yerde çiçek çoğalmaz.

Çiçeğin üzerine konan kelebek, aynı zamanda tat alma organı olan ayaklarıyla balözünü test eder.

Tadı hoşuna giderse, kıvrılı hortum şeklindeki ağzını uzatarak o balözünü emer.

Özellikle Mavi kelebekler çok seçicidir.

Her çiçeği emmezler.

Onlar en çok Lavinia’nın(ölüm otu) balözünü severler.

*  *  *

İnsanlık tarihi bir bakıma öldürmeyi ya da yaşatmayı sevenlerin savaşıdır.

Tıpkı Roma başkumandanı Titus ve kızı Lavinia gibi.

Çok eski değil.

Daha 31   yıl önce.

Bugün uygar dediğimiz Avrupa’nın göbeğinde.

Sözde gelişmiş Avrupalıların gözleri önünde.

Sırp faşistleri Bosna ve Kosova’da toplu katliam yaptı.

Tam 312 bin çocuk, kadın, yaşlı, genç sistemli ve planlı şekilde öldürüldü.

Toplu mezarlara gömüldü.

31 yıl önce bugün Birleşmiş Milletlerin güvenliğini sağladığı Srebrenitsa kentinde 8 bin 372 insan vahşice öldürüldü.

Öldürenler Sırp milliyetçilerinden oluşan ve isimlerine “Akrepler” denen Sırbistan özel güvenlik güçleriydi.

Birleşmiş Milletlerin çoğu Hollandalı 400 silahlı askeri bu katliamı da sadece seyretti.

Bosna Hersek’ deki vahşet ikinci dünya savaşından sonra dünyanın gördüğü en büyük soykırımdı.

Evet;

Daha 31 yıl önce.

Avrupa’nın göbeğinde.

Uygar denilen Avrupalıların gözleri önünde.

312 bin Boşnak katledildi.

250 bin insan yaralandı.

2 milyon insan evini yurdunu terk edip mülteci oldu.

Öldürülenler toplu mezarlara gömüldü.

*  *   *

Aradan 21 yıl geçti.

Bosnalılar soykırımı dünyaya kabul ettirmek için aylarca, yıllarca o toplu mezarları aradı.

Çok zorlandılar.

Çünkü katiller mezarların saklı kalması için çok uğraşmıştı.

Çukurları çok derine kazmışlardı.

Üstlerini çevrenin doğal bitki örtüsüne uygun olarak yeşillendirilmişlerdi.

Öyle ki, uydu fotoğrafları bile işe yaramıyordu.

Ta ki mavi kelebekler ortaya çıkana kadar. Mavi kelebeklerin sayısındaki artış uzmanların dikkatini çekmişti.

O bölgelerde incelemeler yaptılar.

Mavi kelebeklerin çok olduğu yerlerde bitki örtüsünde de ilginç bir zenginleşme vardı.

Nedenini araştırırken, korkunç gerçekle karşılaştılar.

O bölgeler toplu mezarlardı.

Gömülen bedenler toprağa karıştıkça toprağın besleyiciliği artmıştı.

Topraktaki mineral ve protein zenginliği Lavinialar’ın fışkırmasına neden olmuştu.

Bu çiçeğin balözüyle beslenen mavi Kelebeklerin sayısı da bu nedenle artmıştı.

İşte bu yüzden Bosna’da mavi kelebeklerin kanat sesleri hem ölümün hem yeniden doğuşun habercisiydi.

*  *  *

Roma başkumandanı Titus’a Mısır seferinde bir bilgeden söz ederler.

Her soruya cevap veren bir bilge.

Halk ona büyük saygı duymaktadır.

Her konuda ona danışmaktadır.

Titus onun ismi altında ezilmektedir.

Sinirleri bozulur.

Uykuları kaçar.

Bu işe bir çözüm bulmalıdır.

Bilgeye öyle bir soru sormalı ki, asla bilmemelidir.

Danışmanlarıyla günlerce konuşur.

Sonunda karar verir.

Eline bir kelebek alacak ve bilgeye soracak.

“Elimdeki kelebek ölü mü, diri mi?”

Bilge “diri” derse, sıkıp öldürecek.

“Ölü” derse elini açıp serbest bırakacak.

Öylece bilge bilmemiş olacak.

Plan hazırdır.

Halka duyuru yapılır.

Bilgeye haber salınır.

Titus halkın gözü önünde bilgeye sorar.

“Elimde bir kelebek var. Ölü mü, diri mi?”

Bilge hiç düşünmeden cevaplar.

“O senin elinde.”

*  *  *

Yaşatmak elimizde.

Yaşatmayı seçin.

Alıntı

DÜNYA’NIN DÖNÜŞÜNÜ HİSSETMEMEK

Türkiye, her yeni gün bir önceki günü aratmayan gündem ve olaylara gebe oluyor. Gündem o kadar hızlı değişiyor ki Türk milleti artık gündemin hızından etkilenmiyor. İnternette bulduğum bilgiye göre Dünya’nın kendi etrafında dönüş hızı saatte 1670 kilometre, Güneş’in etrafında ise saatte 107.000 kilometre olarak hesaplanmış olduğu söyleniyor. Bu yüksek hızı hissetmememizin sebebi ise dönüşün dengeli ve sabit olması ile yerçekimi olarak gösterilmektedir. Türkiye’de de durum farklı değildir. Aynı olaylar on yıllar geçse bile aynı şekilde yaşanmaktadır. Güç sahipleri yıllardan bu yana gündemi yönetmektedir. Onların istediği gündemi tartışıyor istemedikleri ise aklımızdan uçup gidecek şekilde ve göz atılacak şekilde gösteriliyor. Böylece toplum aynı şeyleri yaşasa da her defasında öncekinden daha da tepkisizleşiyor ve olaylar hafızasında yer etmemeye başlıyor.

Türkiye, Bahçeli’nin “çözüm süreci” ve “umut hakkı” açıklamalarından bu yana başka bir yola girmiş gibi duruyor. Aslında iş pek de öyle değil. Çünkü yaklaşık 15 yıl önce mevcut iktidar döneminde yine bir “çözüm süreci” girişimi olmuş ve “başarısızlıkla” sonuçlanmıştı. Bugün yine bir “çözüm” ya da “barış” süreci bir dejavu gibi yaşanmaktadır. Yine bu sürece karşı çıkanlar “kötü niyetli”, bu süreci destekleyenler ise “barışı” uzun vadeli olarak yerleştirmek isteyenler olarak sunuluyor. Gerçekten terör ve terörist ile bir süreç bu ülkeye “barış” getirir mi? Yoksa verilen tavizler 15,30,45…  sene önceki tavizler gibi gelecekte acı bir şekilde hissedilir mi? Sürekli aynı şeyleri yaşıyoruz ama yaşadıkça alışıyoruz ve toplum da bu olaylara karşı uyuşarak eskisinden daha az tepki veriyor. Tıpkı dünyanın dönüşünü hissetmememiz gibi…

Bir başka gündem ise iktidarın yargıyı sopa olarak kullanıp karşıt sesleri sindirme çabası. Bu sürede Prof. Dr. Ümit Özdağ, TCK md. 216 (Halkı Kin ve Düşmanlığa Tahrik veya Aşağılama Suçu) sebep gösterilerek hukuksuz bir şekilde tutuklandı. Ardından gazeteci Barış Pehlivan, Serhan Asker, Seda Selek ve Kürşat Oğuz adli kontrol şartı ile serbest bırakıldı. Suat Toktaş’ın ve akademisyen Dr. Çiğdem Bayraktar Ör’ün tutuklanmasının dışında bu süreçte oyunculuk sektöründe de tutuklanma ve gözaltılar gerçekleşti. Gerçekleşen süreç bize yine geçmişi çağrıştırıyor. Yaklaşık 15 sene önce fethullahçıların bir operasyon dalgası olan Balyoz ve Ergenekon kumpas taktiklerine benzer yöntemler ile karşıt sesler susturulmaya ve olası sesler ise caydırılmaya çalışılmaktadır. Eflatun’un dediği gibi, “Adaletsizliği işleyen, çekenden daha sefildir.” Türkiye hemen hemen her döneminde iktidarların bu yöntemi ile karşı karşıya kalmıştır. Nasıl ki Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey, Nemrut Paşa tarafından hukuksuz bir şekilde İngilizlerin gözüne girme amacı ile idam edilmişse; nasıl ki Kurtuluş Mücadelesi’nde emperyalizmi Anadolu’da gömen, başta ulu önder Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere barut öksüren adamlar idam fermanları ile gezdiyse; nasıl ki 1944’te Atsız hoca ve Turancılar,  Irkçılık-Turancılık davası ile dünya harbinin kazananlarına göstermek için tabutluklara girdiyse; nasıl ki Balyoz ve Ergenekon’da Kemalist, ulusalcı, millliyetçi vatanseverler fethullahçı yargıya teslim olduysa; bugün de bir başkası denenmeye çalışılıyor. Anayasanın üstünlüğünü ve anayasa yargısını etkisizleştirmenin bu yolu, yasaların anayasaya değil, anayasanın yasalara uydurulması anlamına geldiğinden “anayasaya karşı hile” olarak görülebilir.[1] Sürekli aynı şeyleri yaşıyoruz ama yaşandıkça alışılmışlık oluyor ve toplum da bu olaylara karşı uyuşarak eskisinden daha az tepki veriyor. Tıpkı dünyanın dönüşünü hissetmememiz gibi…

Bir başka gündem ise teğmenlerimiz. Mezuniyet törenlerinde kılıç çekerek ettikleri yemin o günden bu güne gündemimizdeydi, ta ki ihraçları açıklanana kadar.  MSB’nin açıklaması ise şu şekildedir: “Kara Harp Okulu Sancak Devir Teslim ve Mezuniyet Töreni sonrasında kamuoyuna yansıyan görüntülerin ardından başlatılan idari ve disiplin soruşturmaları kapsamında; Millî Savunma Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulu tarafından sıralı 3 disiplin amirine, Kara Kuvvetleri Yüksek Disiplin Kurulu tarafından 5 teğmene Türk Silahlı Kuvvetleri Disiplin Kanunu ve Türk Silahlı Kuvvetleri Yüksek Disiplin Kurulları Yönetmeliği amir hükümleri ile diğer mezkûr mevzuat gereğince “Silahlı Kuvvetlerden Ayırma Cezası” verilmiştir.

“Önceliği müesses disiplinin muhafazası ve idamesi olan Türk Silahlı Kuvvetlerimizde; disipline aykırı hiçbir eylem, olay ve duruma müsamaha gösterilmeyeceğinden en ufak bir şüphe duyulmamalıdır.

[1]Bülent Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, Yapı Kredi Yayınları, 35. Baskı, s. 415.

Kaynak: Mustafa Burak Erkan

Çanakkale deyince Mustafa Kemali görür gibi olurum. Savaş çıktığında Mustafa Kemal Bulgaristan’da görev yapmaktadır. Hatta Bulgar Generalinin kızına aşıktır. Onunla dans eder. Fakat” Türk.” diye kızı Mustafa Kemal’e vermezler. O da Genel Kurmaya başvurarak Savaşa gitmek istediğini, Çanakkale’de görev verilmesini ister ve İsteği kabul edilir.

Çanakkale’ye geldiğinde Rütbesi Yarbaydır. Savaş bittiğinde ise Tüm General, olarak Diyarbakır Tümen komutanlığına atanır. Her başarısında bir terfi almış ve Tüm generalliğe kadar yükselmiştir.

Savaşa girmeden önce Anafartalar’ın arazisini inceler ve nerede ne var öğrenir. Çünkü Mustafa Kemal savaş planı hazırlayıcısı eğitimini görmüştür. O güne kadar dünyada yapılan bütün savaşların durumunu inceleyerek, tatbikatını yaparak eğitilmiştir.

Çanakkale’de karşısına çıkan ordu dünyanın en güçlü Ordusu dur. O güne kadar hiçbir savaşta yenilgi görmemiştir. Ve Çanakkale’ye dünyanın en büyük çıkartmasını yapmışlardır. Sonuç mağlubiyetle bitmiştir. İngiliz Genel kurmay başkanı savaş sonunda yargılanmış ve mahkemede şöyle demiştir.

“Siz beni neden anlamıyorsunuz? Her yüz yılda dünyaya bir dahi gelir o da Türklere geldi. Karşımızda bir Mustafa Kemal vardı.”

Demem o dur ki; Çanakkale geçilmez diyoruz. Geçilmezliği bir avuç yetişmiş Mustafa Kemaller sayesindedir. Ondan sonra da İhtilaf devletleri tekrar gelmişlerdir. Ama Çanakkale’den elini sallaya sallaya geçmişlerdir. Çünkü Osmanlı hükümeti yenilgiyi kabul etmiş, sonuca razı olmuştur. Onlarda salına salına İstanbul’u sarmalamışlar, işgal etmişlerdir. Ama orada da Mustafa Kemal ve arkadaşları yoktur. Onlar çoktan, Anadolu’nun ateşini yakmışlardır.

Sonuç olarak herkes şunu iyi bilsin ki, Çanakkale de Allah Türk milletine Bir Mustafa Kemal armağan etmiştir. O da bu güzel vatanı ve bu kutsal Türkiye Cumhuriyeti’ni bize teslim etmiştir.

Yıllar sonra bir röportajda Mustafa Kemal’e sorarlar.

“Bugüne kadar yapmak isteyip de yapamadığın bir şey var mı?”

Mustafa Kemal bu soruya ilginç cevaplar verir.

“Musul Kerkük bir Türk yurdudur. Ömrüm yettiği müddetçe oraları ülke toprağına katmak için mücadele edeceğim.

Hatay meselesi benim şahsi sorunum haline geldi. İçimden diyorum ki, bir tüfek al. Hatay’a gir ve savaş. Orası Kırk asırdır Türk yurdudur. Türk yurdu olarak da kalacaktır.

Selanik benim doğduğum kenttir. Osmanlı padişahları oraları tek kurşun atmadan Yunanistan’a verdiler. Orayı geri almak için mücadele edeceğim.”

Ve 1938 de Mustafa Kemal fani dünyadan ayrılır. Musul, Kerkük için bir anlaşma yapılmıştır. Birleşmiş milletlerin kayıtlarına göre Musul ve Kerkük Irak dışında başka bir devlete geçtiğinde otomatik olarak Türkiye’ye bağlanacaktır.

Hatay meselesi ise bir yıl sonra. Halk oylamasına gidilir ve halk oylaması sonucu Türkiye’ye ilhak edildiler. Orası, kırk asırdır Türk yurdu ve öyle de kalacak,” diyorduk.

Aradan yaklaşık yüz yıl geçti. Şu an duruma baktığımızda hayıflanmamak elde değildir. ABD Irak’a girdi. Çekiç güç adı altında Musul ve Kerkük’e Kürtler yerleştirildiler. (Kürtler bizim kardeşimizdirler fakat onlar oraya düşman kardeşler olarak dikildiler.) Bunu da bizim Cumhurbaşkanımız olacak Turgut Özal sayesinde yaptılar. Üstüne de bir kandil inşa ettiler. Hibe ettikleri silahlarla ülkemizi yıllardır kan gölüne çeviriyorlar. Ne kazanıyorlar bilmem? Ama on binlerce insanımız öldü o topraklarda. Hepsi de korumaya çalıştıkları Kürt çocuklarıydı.

Daha sonra Suriye ile düşman olduk. Emevî camisinde Cuma namazı kılmaya karar verdik. Biz oraya girmeden beş buçuk milyon Suriyeli memleketimize ilhak ettiler. Birilerinin deyişi ile onlara elli, altmış milyar dolar harcadık. Onlara sahip çıkmış olduk. Fakat onların geri gitmeye hiç niyetleri yok. Gelmesine sebep olanlarda geri gönderme niyetinde değiller. Hatay, Reyhanlı ve Kilis gibi hassas bölgelerimizin nüfusu bu Suriyeliler nedeniyle azınlığa düşmüş durumda. Bir referandum olsa onlar kazanacak.

Durum bu iken bu ülkede kafası çalışan bir yetkili yok mudur ki bir süre sonra olacakları göremiyor. Paşalarımız neredeler? Hocalarımız, bilim adamlarımız neredeler? Tarih yazan tarihçiler göremiyorlar mı? Bu cahil halimle ben görmeye çalışırken onlar neredeler?

Bu kadar gamsızlık topluma büyük zarar getirir. Uyanın ey halkım. Vatan elden gidiyor.

Alıntı: Ahmet Dokuzoğlu